กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 50 หากคนเยอะมีประโยชน์ จะต้องมีพลังฝีมือไปทำไม?
ผู้บำเพ็ญบางคนที่พอรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเปลวเพลิงนี้เริ่มมองออก จึงรีบร้องตะโกนขึ้นมา
“สหายเต๋าโปรดยั้งมือ พวกเรามิได้คิดเป็นศัตรูกับลัทธิอู๋จี๋!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หูจินว่านก็แค่นหัวเราะเยาะ “ลัทธิอู๋จี๋บ้าบออะไร! ปู่ตัวอ้วนอย่างข้าเป็นคนของสำนักเฮ่าเทียน กล้าทำให้พี่ฝานของข้าโมโห วันนี้พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”
พูดจบ เขาก็สะบัดมือซัดเศษหินกำหนึ่งออกไป ก่อนจะกลายเป็นเงาร่างเลือนรางหายวับไปจากที่เดิมทันที
เพียงพริบตาที่เขาปรากฏกายขึ้นมาใหม่ ก็มีผู้บำเพ็ญหลายคนกระอักเลือดบาดเจ็บสาหัส ส่วนเศษหินเหล่านั้นก็กลายสภาพเป็นร่างมนุษย์ เข้าตะลุมบอนกับเหล่าผู้บำเพ็ญ
วิชาชี้นิ้วเสกหินเป็นวิญญาณ!
จ้าวไห่เอ่ยเสียงเย็น “เจ้าคือเทพโจรน้อยหูจินว่านงั้นรึ?!”
“ก็ปู่อ้วนของเจ้านี่แหละ!”
หูจินว่านหัวเราะร่า ยกมือเรียกเศษหินผืนใหญ่ขึ้นมา พอวาดเคล็ดวิชาออกไป เศษหินเหล่านั้นก็รวมตัวกันในพริบตา พร้อมกับมียันต์วิญญาณแผ่นหนึ่งแปะลงบนก้อนหินเหล่านั้นด้วย