ตอนที่ 47 วิกฤตเป็นตายของตำหนักจี๋ยวน

ตอนที่ 47 วิกฤตเป็นตายของตำหนักจี๋ยวน

ท่ามกลางเทือกเขาสีดำมืด ตำหนักอันมีรูปลักษณ์ดุร้ายน่าสะพรึงกลัวตั้งตระหง่านอยู่ ไอปีศาจโดยรอบพวยพุ่งล่องลอย โครงกระดูกแห้งกรังยิ่งมีให้เห็นเกลื่อนกลาด

ตัวตำหนักราวกับสัตว์ร้ายตัวมหึมาที่หมอบขดอยู่บนหน้าผา ถมึงทึงจ้องมองยอดเขาทั้งหมดรอบทิศ

หน้าประตูมีสัตว์อสูรตระกูลสิงโตขั้นแก่นทองคำสองตัวคำรามก้องอย่างต่อเนื่อง ขนสีดำของมันเกรอะกรังไปด้วยคราบเลือด ที่ลำคอยังถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กหนาเท่าท่อนแขน ทุกครั้งที่แผดเสียงคำรามจะกระชากโซ่เหล็กจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง

หมอกปีศาจแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งเทือกเขา บ่งบอกถึงผู้ครอบครองสถานที่แห่งนี้ ผู้บำเพ็ญที่อยู่ใกล้เคียงล้วนมีไอปีศาจล้อมรอบกาย กลิ่นอายแข็งแกร่งดุดัน

หลังจากลู่เหรินกลับมาก็ตรงดิ่งไปยังตำหนักใหญ่ทันที เหล่าผู้บำเพ็ญรอบด้านที่เอ่ยทักทายล้วนถูกเขาเมินเฉย

ภายในตำหนักใหญ่ ร่างกำยำสูงแปดฉื่อร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทองคำ ฉลองพระองค์ปักลายมังกรดำดุร้ายหลายตัว กางกรงเล็บอ้าปากคำราม

ไอปีศาจทั่วทั้งตำหนักหนาทึบดั่งสายน้ำ ผู้บำเพ็ญรอบด้านต่างสูดดมกลืนกินเข้าไปอย่างละโมบ

“ผู้อาวุโสลู่เหรินขอเข้าพบ!”