ตอนที่ 32 ขออภัยด้วย แดนลับนี้ข้าขอเหมาหมด

ตอนที่ 32 ขออภัยด้วย แดนลับนี้ข้าขอเหมาหมด

“เจ้าก็คิดจะจับข้าด้วยรึ? ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ไม่มีดีสักคนจริง ๆ!” หญิงสาวกล่าวเสียงเย็น

การจะรับมือกับสตรีที่มีทั้งประสบการณ์และสมองแบบนี้ ต้องใช้วิชาต้มตุ๋นตระกูลซูเท่านั้น

ขั้นแรก ดึงความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิด ทลายแนวป้องกันในใจของอีกฝ่ายตั้งแต่ต้นตอ

ทว่าซูฝานกลับส่ายหน้าช้า ๆ: “ข้าไม่ได้มาจับเจ้า เจ้าอยู่กับเทียนฝูมาสามพันปีแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าเองก็คงไม่อยากทนอุดอู้อยู่ที่นี่ตลอดไปหรอกกระมัง”

ไม่ว่าสำหรับใครก็ตาม การถูกขังอยู่ในที่แห่งเดียวนานถึงสามพันปี นั่นนับเป็นความทรมานอย่างแท้จริง

ต่อให้เป็นการปลีกวิเวก ก็ไม่มีใครกล้าปลีกวิเวกนานขนาดนี้

หนึ่งคือกลัวตาย สองคือเพราะมันโดดเดี่ยวเกินไป ซึ่งซูฝานจัดอยู่ในประเภทที่สอง

ดังนั้น แทนที่จะบอกว่าที่นี่เป็นแดนสุขาวดี สู้บอกว่าเป็นคุกคุมขังส่วนบุคคลยังจะดีเสียกว่า ส่วนยาวิเศษอมตะก็คือนักโทษผู้นั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของซูฝาน แววตาของยาวิเศษอมตะก็วาบประกายความทรงจำขึ้นมารำไร ราวกับนึกถึงเรื่องราวภายนอกในกาลก่อน