ตอนที่ 31 ใจร้อนจับโอสถเซียนอมตะไม่ได้

ตอนที่ 31 ใจร้อนจับโอสถเซียนอมตะไม่ได้

หูจินว่านยืนจ๊อบแจ๊บปากอยู่ด้านข้าง สายตากวาดมองต้นหลิวที่อยู่ไม่ไกลไม่หยุดหย่อน

“จึ๊ ๆ หลิวที่มีชีวิตอยู่มาเป็นพันปี ของพรรค์นี้หาดูได้ยากจริง ๆ นะ”

ซูฝานไม่ได้ต่อบทสนทนา แต่กำลังคิดว่าจะผ่านต้นหลิวนี้ไปได้อย่างไร

“พี่ฝานรู้จักรอยต่อป่านอกเมืองฮ่าวเยวี่ยไหม ที่นั่นก็มีต้นไม้ใหญ่อยู่มาเป็นพันปี เสียดายที่ไม่ได้ให้กำเนิดสติสัมปชัญญะ ไม่อย่างนั้นก็คงกลายเป็นจอมอสูรผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว”

หูจินว่านกล่าวเอื่อย ๆ “เมื่อก่อนผู้บำเพ็ญเพียรไม่น้อยต่างหมายตาต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายก็ไม่มีใครทำสำเร็จ”

พอได้ยินเช่นนี้ ซูฝานก็พลันเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

ต้นไม้ต้นนั้นเขากับหลินเนี่ยนเป็นคนปลูกไว้แท้ ๆ มีชีวิตอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ได้นับว่าไม่ง่ายเลยจริง ๆ

“แม้แต่ยอดผู้บำเพ็ญเพียรก็ยังไม่มีปัญญาเลยหรือ?”

ซูฝานเอ่ยถามด้วยความสงสัย