0097

⬢⬢⬢

ตอนที่ 97 เถาเหี่ยว ต้นไม้เก่า อีกากลางสนธยา

“ที่นี่สวยจังเลย!”

ถานซงอวิ้นมองทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยความดีใจ ต้นไม้เก่าแก่แผ่กิ่งก้านแข็งแกร่ง เถาวัลย์ห้อยระย้า สะพานน้อยกับธารน้ำไหล น้ำใสจนมองเห็นก้นธาร ชวนให้ผู้คนรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ

ที่ทำให้คนประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือสัตว์ตัวเล็ก ๆ เหล่านี้ ที่กลับไม่กลัวคนเลยแม้แต่น้อย น่าสนใจมากจริง ๆ

เซียวอี้ยิ้มเบา ๆ พลางกล่าวว่า “สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ เจ้าตัวเล็กพวกนี้ไม่รู้สึกถึงเจตนาร้าย ย่อมไม่หวาดกลัวเป็นธรรมดา”

“เซียวอี้ ลำธารสายนี้ไหลมาจากไหนน่ะ พวกเราไปดูที่ต้นน้ำกันเถอะ”