เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอกินข้าวเช้าเสร็จ
กู้อี๋หานก็หิ้วถุงตาข่ายใบหนึ่ง เดินทอดน่องไปทางสถานีบริการ ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงดัง “เพียะ เพียะ”
ทั้งยังมีคนร้องตะโกนขึ้นมาว่า “ตีกันแล้ว ตีกันแล้ว หน้าของภรรยาเสนาธิการเกาโดนข่วนจนเละไปหมดแล้ว...”
เธอรีบลัดเลาะเบียดฝูงชนเข้าไปดู ก็เห็นไป๋อวิ๋นถูกคนสองคนล็อกแขนเอาไว้ แล้วกดลงกับพื้นถูไถอย่างรุนแรง
กู้อี๋หานชะงักไปชั่วพริบตา พลางกวาดสายตามองไปรอบด้าน ปกติแล้วไป๋อวิ๋นคนนี้ไปล่วงเกินคนไว้มากเท่าไรกันแน่?
มีคนมุงดูเรื่องสนุกมากมายขนาดนี้ กลับไม่มีใครยอมก้าวเข้าไปห้ามทัพสักคนเดียว
คิดดูแล้ว กู้อี๋หานจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธออย่าได้หาเรื่องใส่ตัวเลย หากถึงตอนนั้นโดนลูกหลงไปด้วยคงไม่ดีแน่
“นังลูกกะหรี่ ลูกชายของฉันเป็นคนที่แกจะมาหมายปองได้เหรอ?”