ตอนที่ 272 หนังสือสำนึกผิด

ขณะที่กู้อี๋หานพาพวกแก

ราชันหวังแห่งถนนสำนักงานกิจการชุมชนมาถึงบ้านของกู้เหมิง

เธอกำลังยืนด่าทอคุณย่ากู้ที่เพิ่งจะลืมตาขึ้นมาในห้องรับแขกอย่างสาดเสียเทเสีย

“ในเมื่อยังไม่ตาย ก็รีบลุกขึ้นมากินข้าว!”

พูดจบก็กระแทกชามในมือลงบนม้านั่งเตี้ยตรงหน้าเตียงของคุณย่ากู้เสียงดัง “ปัง”

“ซวยแปดชาติจริง ๆ ที่ต้องมาเจอผู้อาวุโสลำเอียงแบบแก ถ้าแกยอมอยู่รับใช้ที่บ้านฉันดี ๆ”

“ฉันจะต้องพลั้งมือทำแกเจ็บไหม”

สายตาของคุณย่ากู้เต็มไปด้วยความสับสน หัวของเธอมึนงงและหนักอึ้ง เสียงหนวกหูที่กู้เหมิงพล่ามไม่หยุดดังเข้าหู

ทำให้ความทรงจำของเธอสับสนยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกันขึ้น

พอรอจนกู้เหมิงหยุดพูด จึงค่อย ๆ หันศีรษะมองเธอ อ้าปากแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว