เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฉินโซ่วยืนอยู่ในห้องรับแขก อุ้มลูกชายที่ยังคงส่งเสียงครางฮือ ๆ อย่างน้อยอกน้อยใจ พลางลูบหลังปลอบโยนมัน
“ก็ย่าของแกน่ะสิ เลี้ยงดูทั้งข้าวทั้งน้ำ แค่เด็กคนเดียวก็ยังดูแลไม่ดี จะเอาเธอไว้ทำอะไรกัน”
“ลูกชายอายุ 10 เดือนแล้ว คลานเป็นแล้ว เกาะจับสิ่งของยืนเป็นแล้ว แต่ยายแก่ตัวมิมรณะคนนี้กลับปล่อยให้เขาอยู่บนเตียงคนเดียว”
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันตาไวและมือไว ลูกชายคงตกเตียงลงมาแล้ว!”
“ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย พวกแกย่าหลานไสหัวไปให้พ้นทั้งคู่เลย!”
ฉินโซ่วโมโหจัด เจอใครก็ด่ากราดใส่คนนั้น
ในใจของเขา ไม่มีใครสำคัญไปกว่าลูกชายที่จะคอยสืบสกุลให้ตนเอง
กู้เหมิงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เย็นชาลงชั่วพริบตา ชำเลืองมองคุณย่ากู้แวบหนึ่ง
ในแววตาพาดผ่านความเย็นเยียบ รู้สึกอยู่เสมอว่าเธอจงใจ