เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่ พวกเธอไม่ยอมให้พวกเรายืมบันไดหรอก” โจวเยียนเดินไปข้างกายมารดาตระกูลโจวแล้วเอ่ยเสียงเบา
มารดาตระกูลโจวได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่โจวเยียนทีหนึ่ง สะบัดมือไล่เธอออกไปอย่างหงุดหงิดพลางว่า “หลบไป นังตัวไร้ประโยชน์”
เธอเดินวนเวียนอยู่รอบประตูหน้าลานบ้านเล็ก อยากจะดูว่ามีตรงไหนเหมาะพอจะให้โจวเยียนปีนเข้าไปได้บ้าง
“แม่!”
มารดาตระกูลโจวตกใจสะดุ้งกับเสียงตะโกนอย่างเดือดดาลของโจวจวิน
เธอหันขวับกลับมาแล้วชี้หน้าด่ากราดใส่เขาทันที “ภรรยาของแกนังคนอกตัญญูนั่น พอน้องสาวแกช่วยเลี้ยงเด็กให้จนโตเข้าหน่อย ก็เริ่มคิดจะเขี่ยทิ้งฆ่าแกงกันแล้ว!”
สายตาของโจวจวินตวัดมองโจวเยียนที่ยืนทำตัวหดหัวเป็นนกกระทาอยู่ด้านหลังมารดาตระกูลโจวอย่างดุดัน
เขาเอ่ยเสียงเย็น “ไม่เกี่ยวกับภรรยาฉัน ฉันเป็นคนสั่งให้โจวเยียนกลับบ้านเดิมเอง”