กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมืองหลวง
ขณะที่พี่ใหญ่ลู่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของพ่อลู่พาตัวมายังเขตบ้านพัก ความตึงเครียดภายในใจของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ในใจราวกับมีหินยักษ์ 1 ก้อนกดทับอยู่จนทำตัวไม่ถูก
เขาก็รู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ คงหนีไม่พ้นการโดนซ้อมสักยก
พ่อลู่นั่งอยู่บนโซฟา เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจึงช้อนสายตาขึ้นมอง เห็นเพียงพี่ใหญ่ลู่แค่คนเดียว
เขาหรี่ตาลงแน่น พลางเอ่ยเสียงเย็น “แม่ของแกล่ะ”
ลมหายใจของพี่ใหญ่ลู่ชะงักไป มือข้างลำตัวกำแน่นเข้าหากันโดยจิตสำนึก
“หืม เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง”
ลูกกระเดือกของพี่ใหญ่ลู่ขยับขึ้นลง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “แม่ไปคุณ...”
“เพียะ” เสียงฝ่ามือตบลงมา