กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอลู่หวยหลินกลับมาจากโรงอาบน้ำสาธารณะ กู้อี๋หานก็กินมื้อเย็นเสร็จแล้วกลับมานอนตะแคงเล่นกับเด็กน้อยอยู่บนเตียงในห้องนอน
“ภรรยา”
ลู่หวยหลินนอนตะแคงลงด้านหลังภรรยาอย่างคล่องแคล่วพลางกอดเธอเอาไว้
เขาโน้มดมเส้นผมสลวยของเธอ “ภรรยา ตัวเธอหอมจริง ๆ”
กู้อี๋หานใช้มือดันหัวเขาออก ชี้ไปที่กล่องข้าวบนโต๊ะเครื่องแป้ง “ย่าทำไว้ให้เธอคนเดียวเลย”
คราวนี้ลู่หวยหลินออกไปปฏิบัติภารกิจนานหลายเดือน วันนี้ยังกลับมาดึกอีก ที่บ้านจึงไม่ได้ทำมื้อเย็นเผื่อเขา
ลู่หวยหลินไม่ได้ขยับตัว แกล้งพ่นลมหายใจรดต้นคอของภรรยา
เมื่อเห็นเธอหดคอเพราะไวต่อสัมผัส เขาก็อดใจไม่ไหวจนต้องจุมพิตลงไป
กู้อี๋หานพลิกตัวกลับมากอดเอวลู่หวยหลินไว้ เพื่อให้เขาสะดวกขยับตัว
“ดา~”