ตอนที่ 172 ไม่มีเงิน

ขณะที่ลู่หวยหลินเดินเข้ามาในห้องนอน ภรรยากำลังดื่มน้ำแกงอยู่ คุณย่ากู้นั่งมองเด็กอยู่ที่ข้างเตียง

มุมปากของเขามีรอยยิ้ม เดินไปที่ข้างเตียงของกู้อี๋หาน โน้มตัวก้มหน้ามองลูกชายที่นอนหลับปุ๋ยไปพร้อมกับคุณย่ากู้

แม้ว่าทารกจะยังไม่ลืมตา แต่ลู่หวยหลินยิ่งมองก็ยิ่งชอบใจ เอ่ยปากพูดว่า “ภรรยา ลูกชายพวกเราหน้าตาเหมือนฉันเลย”

หลังจากกู้อี๋หานได้ยินคำพูดของลู่หวยหลิน มือที่ถือชามดื่มน้ำแกงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “เหมือนนายน่ะดีแล้ว”

“ภรรยา ฉันหมายถึงลูกชาย ไม่ใช่ลูกสาวนะ”

กู้อี๋หานได้ยินดังนั้นก็กลอกตาใส่ลู่หวยหลิน พูดอย่างหงุดหงิดว่า “ฉันไม่ได้หูหนวกเสียหน่อย จะไม่รู้หรือไงว่านายพูดว่าอะไร”