กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากเฉียวซูฮุ่ยกลับถึงตระกูลด้วยมโนจิตที่กระสับกระส่าย เธอก็นั่งลงบนโซฟาไม้พลางเหม่อมองถ้วยชาบนโต๊ะ
อยู่ครู่ใหญ่ เธอจึงก้มหน้ามองหน้าท้องของตัวเองที่ยังไม่นูนขึ้นมา แล้วนึกถึงคำพูดนั้นที่กู้อี๋หานพูดกับตัวเอง
เฉียวซูฮุ่ยพึมพำเสียงเบา “ถ้ากู้อี๋หานกลับชาติมาเกิดจริง จะยอมปล่อยหลินอี้เฟยไปได้ยังไง”
เฉียวซูฮุ่ยคิดอยู่นาน คิดจนหัวแทบแตกก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมกู้อี๋หานถึงยอมปล่อยหลินอี้เฟยไป
เฉียวซูฮุ่ยตาเป็นประกายขึ้นมาทันที พึมพำกับตัวเอง “ที่เธอไม่ได้เลือกหลินอี้เฟย ก็มีแค่สองเหตุผลเท่านั้น”
“ข้อแรก กู้อี๋หานไม่ได้กลับชาติมาเกิด”
“ข้อสอง เวลาที่กู้อี๋หานกลับชาติมาเกิดมันสายเกินไป ตัวเองแต่งงานกับหลินอี้เฟยไปแล้ว”