กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี๋หานรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคร้ายจริง ๆ มิติเหมือนอยู่ในสภาพกึ่งใช้การไม่ได้
สองเดือนแล้วยังไม่กลับมาเป็นปกติ เป็นบ้าเป็นบอเป็นพัก ๆ ทำให้หัวของเธอดังหึ่ง ๆ
บ่ายวันนี้หัวของกู้อี๋หานไม่ได้ส่งเสียงหึ่ง ๆ อีกต่อไป แต่กลับปวดตุบ ๆ ขึ้นมาแทน
หลังเลิกงาน กู้อี๋หานเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกไป ไม่รู้ว่าหัวของเธอเป็นอะไร ยิ่งใกล้เวลาเลิกงานความรู้สึกปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรง
กู้อี๋หานเพิ่งจะเดินมาถึงหัวบันไดชั้นหนึ่ง แขนก็ถูกกระชากอย่างแรง
“อ๊ะ...”
กู้อี๋หานตกใจกลัวจนกำลังจะกรีดร้อง ทันใดนั้นก็ถูกคนปิดปากปิดจมูก เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิตก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการจับเป็นตัวประกันของคนข้างหลังได้