เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี๋หานเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่โรงงานเหล็กกล้า เห็นเหมาเหมากำลังเดินวนรอบประตูใหญ่อย่างร้อนรน จึงร้องเรียกขึ้นว่า “เหมาเหมา”
หลังจากเหมาเหมาเห็นกู้อี๋หานเดินออกมา มันก็รีบวิ่งมาตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว ยืนขึ้นด้วยสองขาหลังแล้วโผเข้าใส่ตัวเธอ
กู้อี๋หานแสร้งทำเป็นโกรธ ชี้ไปที่รอยเท้าของมันแล้วพูดขึ้นว่า “อุ้งเท้านายสกปรกจะตาย คืนนี้นายต้องไปทำเรื่องเรื่องหนึ่งเป็นเพื่อนฉัน”
เหมาเหมาเอียงคอมองดูกู้อี๋หาน พลางส่งเสียงเห่า “โฮ่ง โฮ่ง”
กู้อี๋หานดึงหูของเหมาเหมาแล้วพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “ไป กลับบ้านกันเถอะ”
หลังจากกลับถึงบ้าน กู้อี๋หานก็รีบเดินเข้าห้องนอนทันที เธอวางสมุดบัญชีลงบนเตียง แล้วท่องในใจว่า “เก็บ”
เธอมองดูสมุดบัญชีที่ยังคงวางอยู่บนเตียงแล้วยืนอึ้ง ทำไมถึงหยิบของจากระยะไกลไม่ได้อีกแล้วล่ะ แล้วตอนนั้นสมุดบัญชีเล่มนี้เข้าไปอยู่ในมิติของเธอได้อย่างไรกัน