ตอนที่ 47 เหมาเหมาช่วยคน

หลังจากกู้อี๋หานกับเหมาเหมามาถึงสวนสาธารณะใกล้ ๆ เธอก็เดินเร็วรอบสวนสาธารณะเพื่อออกกำลังกาย

เหมาเหมาตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง นอนกลิ้งไปมาเล่นบนพื้นไม่หยุด ประเดี๋ยวก็เริ่มวิ่งวนรอบตัวเธออย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีก

กู้อี๋หานเดินจนเหนื่อย จึงหาม้านั่งไม้ในสวนสาธารณะนั่งลง

เธอพูดกับเหมาเหมาที่เดินตามติดเธอว่า “แกไปเล่นเองเถอะ ฉันจะพักตรงนี้สักหน่อย”

เหมาเหมาคล้ายกับได้รับคำสั่งบางอย่าง วิ่งแวบเดียวก็หายลับไป

กู้อี๋หานใช้มือตบเบา ๆ ที่น่องไปพลาง ไม่ได้ออกกำลังกายเป็นเวลานาน พอเดินนานเข้าขาจึงรู้สึกไม่สบายตัว

เสียงกรีดร้องดังแว่วมา “ขอร้องล่ะปล่อยลูกสาวฉันไปเถอะ แกอยากได้อะไรกันฉันให้แกหมดเลย”

พอกู้อี๋หานได้ยินว่าเป็นเสียงร่ำไห้โหยหวนของผู้หญิง ก็ลุกขึ้นหันหลังเดินหนีทันที หากนี่เป็นพวกคนสิ้นคิดล่ะ ชีวิตของตัวเองย่อมสำคัญกว่า