ตอนที่ 37 หลบหนี

พี่เลี่ยงออกไปแล้ว กู้อี๋หานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พอดีกับที่เห็นแผ่นหลังของเขากำลังเดินมุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง

เธอดีใจจนน้ำตาไหล เขาออกไปข้างนอกจริง ๆ ไม่ได้เดินไปดูอีกถ้ำหนึ่ง

กู้อี๋หานยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างคล่องแคล่ว มือสั่นระริกขณะแก้เชือกพันธนาการที่เท้าออก เธอรีบร้อนลุกขึ้น แต่เพราะถูกมัดอยู่ในท่านั้นนานเกินไป ร่างกายจึงไม่เชื่อฟังจนล้มคะมำลงกับพื้นอีกรอบ

กู้อี๋หานพักตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ค่อย ๆ ปรับตัวให้เข้ากับสภาพร่างกายแล้วลุกขึ้นยืน เธอเดินช้า ๆ อย่างระมัดระวังไปมาสองสามก้าว หลังจากก้าวเดินได้ตามปกติแล้ว

หัวใจของเธอเต้นระทึกตึกตักขณะวิ่งไปยังอีกถ้ำหนึ่ง แล้วพบว่าข้างในนั้นมีเด็กอยู่ 5 คน

เธอออกแรงใช้มือตบตัวเด็ก ๆ เหล่านี้ทีละคนพร้อมกระซิบเรียก “ตื่นสิ” แต่ก็พบว่าไม่มีใครตอบสนองเลยแม้แต่น้อย