กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 175 มือของเจ้า! เคยกลัวข้าหนาวที่สุด!
“ลากนังผู้หญิงไม่รู้ความเป็นความตายผู้นี้ออกไปให้ข้า!”
น้ำเสียงอันเย็นเยียบและโหดเหี้ยมของทั่วป๋าอวี้ ราวกับดาบอาบยาพิษที่แทงทะลุแก้วหูของซูชิงเยี่ยนอย่างโหดร้าย!
สาวใช้ชาวเป่ยเยียนร่างกำยำเอวหนาสองนางที่มีเรี่ยวแรงมหาศาลจนน่าตกใจ หิ้วปีกแขนของซูชิงเยี่ยนอย่างป่าเถื่อนประหนึ่งลากสุนัขที่ตายแล้วตัวหนึ่ง!
ซูชิงเยี่ยนมิได้ขัดขืน
หัวใจของนาง แตกสลายไปตั้งแต่ชั่วพริบตาที่ถุงน้ำใบนั้นถูกปัดคว่ำแล้ว
ยามนี้ เหลือเพียงเถ้าถ่านมอดดับอันเหน็บหนาวและด้านชา
นางถูกลากถูไป สองเท้าครูดไปบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้งจนเกิดเป็นรอยยาวสองสาย
ทว่าสายตาของนางกลับไม่เคยละไปจากบุรุษผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย
บุรุษที่ถูกทั่วป๋าอวี้ควงแขนอย่างสนิทสนม และไร้ความรู้สึกมาตั้งแต่ต้นจนจบผู้นั้น