กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 149 จุมพิตลาจาก! รอข้ากลับมาคว้ายศสตรีราชสำนักให้เจ้า!
“ตึง——! ตึง——! ตึง——!”
เสียงกลองทึบหนักอันทรงพลัง ดั่งชีพจรหัวใจของเทพสงคราม ก้องกังวานอยู่ท่ามกลางแสงอรุณอันเหน็บหนาวของเมืองหยางโจว
บนหอประตูเมือง เงาร่างสีแดงอันเด็ดเดี่ยวสายนั้น คือสีสันเพียงหนึ่งเดียวระหว่างฟ้าดิน
ใต้หอประตูเมือง ทหารเกราะเหล็ก 30,000 นาย เคลื่อนไปข้างหน้าเงียบ ๆ
กู้ฉางยวนสวมเกราะวิเศษกิเลน นั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้าศึกสีดำขลับ เขาไม่ได้หันกลับมา มีเพียงแผ่นหลังที่เหยียดตรง ราวกับกำลังเอ่ยคำสัตย์ปฏิญาณอันไร้เสียงต่อภรรยาบนหอประตูเมือง
กองทัพใหญ่เคลื่อนไปอย่างช้า ๆ จวนจะลับหายไปจากเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น
การรัวกลองแต่ละครั้งของซูชิงเยี่ยน ล้วนทุ่มเทเรี่ยวแรงจนหมดสิ้นร่าง
ท้องน้อยของนาง ตามจังหวะการออกแรง เจ็บหน่วงแปลบปลาบเป็นระลอก ๆ ราง ๆ