กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 147 สวมเกราะเพื่อเจ้า! ข้ากับลูกจะรอเจ้ากลับมาที่เมืองหลวง!
“เจ้าอยากไป เช่นนั้นก็ไปเถิด”
ถ้อยคำอันนุ่มนวลทว่าหนักแน่นเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่งของซูชิงเยี่ยน ดั่งสายฟ้าที่ฟาดผ่าความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง ส่องสว่างโลกที่แสนฟ้าบุพกาลและสิ้นหวังของกู้ฉางยวนในชั่วพริบตา!
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน มองนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา!
เขาเห็นสิ่งใดกัน
เขาเห็นว่าในเนตรหงส์คู่นั้นของนางที่มักจะเย็นชาดุจสายน้ำอยู่เป็นนิจ บัดนี้ ไม่มีแล้วซึ่งความหวาดกลัว ไม่มีแล้วซึ่งการวิงวอน มีเพียงความอ่อนโยน การโอบอุ้มอันไร้ที่สิ้นสุด และ... ความเด็ดเดี่ยว!
“เยี่ยนเยี่ยน เจ้า...”
เสียงของกู้ฉางยวนสั่นเครือไปหมด!
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดสิ่งใดอยู่!”
“ข้ารู้”