ตอนที่ 115 ฝนเหมันต์เสียดกระดูก

ตอนที่ 115 ฝนเหมันต์เสียดกระดูก

“รางวัลของเจ้า”

สุรเสียงแหบพร่าเจือสะอื้นไห้อย่างหนักของซูชิงเยี่ยน ดั่งขนนกที่ปัดผ่านหัวใจของกู้ฉางยวนแผ่วเบา

สัมผัสนุ่มนวลอบอุ่นบนหน้าผากนั้น ยิ่งประหนึ่งอัสนีสวรรค์สายหนึ่ง ที่ฟาดผ่าเขาทั้งตัวตั้งแต่ภายในจรดภายนอกจนนอกเกรียมในนุ่ม!

ตู้ม——!

สมองของกู้ฉางยวนพลันขาวโพลนไปหมดสิ้น

เขาทึ่มทื่อไปทั้งร่าง ยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ดั่งรูปสลักหินที่ถูกฟ้าผ่าจนโง่งม

เสียงสูดหายใจลึก เสียงร้องอุทานของผู้คนโดยรอบ ล้วนมิได้ยินอีกต่อไป

โลกใบนี้ คล้ายดั่งเหลือเพียงสตรีตรงหน้าที่เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ขอบตารื้นแดง ทว่ายังคงดื้อดึงมิยอมให้น้ำตาหยดลงมาผู้นี้เท่านั้น