กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 110 ความอัปยศที่หยางโจว
“ไปหยางโจวก็ได้”
น้ำเสียงเย็นเยียบทำลายความกระอักกระอ่วนที่ทำให้รู้สึกอึดอัดภายในห้องหนังสือลง
ซูชิงเยี่ยนค่อย ๆ ช้อนตาขึ้น สายตามองข้ามใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วย “ความห่วงใย” ของไป๋ลั่ว แล้วไปหยุดอยู่ที่แผ่นหลังอันแข็งทื่อราวกับรูปสลักหินตรงหน้าประตู
“ทว่า มิใช่ให้เขาไปเป็นเพื่อนเจ้า”
ในน้ำเสียงของซูชิงเยี่ยนฟังไม่ออกถึงอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย
“แต่เป็นข้า ที่จะไปเองสักเที่ยว”
“ประจวบเหมาะพอดี จะได้ให้เขาตามไปด้วย เพื่อเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง”
“เรียนรู้ว่าสิ่งใดเรียกว่าการเข้าสังคม สิ่งใดเรียกว่ามรรคแห่งการค้า”
“จะได้มิต้องเอาแต่อุดอู้อยู่ในจวนทั้งวัน ทำตัวราวนารีขี้ตัดพ้อ คอยแต่ก่อเรื่องก่อราว”