กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 42 พบพานชั่วพริบตา! นั่นคือชาดแดงกลางหว่างคิ้วที่สลักลึกในกระดูกของข้า!
“ขออภัยด้วย... ข้า... ข้าจำคนผิด...”
เสียงของกู้ฉางยวนแผ่วเบาราวกับขนนกที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน ลอยหายไปในถนนสายยาวอันอึกทึกครึกโครมของจวนมณฑลซูโจว
เขาหันหลังกลับอย่างเสียขวัญจนสิ้นสติ ประหนึ่งซากศพเดินได้ที่ถูกถอดกระดูกและอวัยวะภายในออกไปจนหมดสิ้น ก่อนจะกลืนหายเข้าไปในความเจริญรุ่งเรืองและเสียงจอแจที่ไม่ใช่ของเขาอีกครั้ง
ความหวังเพิ่งจุดประกายขึ้น ก็พลันถูกน้ำเย็นจัดราดรดศีรษะจนดับมอดไป
ความรู้สึกที่ร่วงหล่นจากยอดเมฆลงสู่ห้วงลึกเช่นนี้ ทรมานยิ่งกว่าการเอามีดมาสังหารเขาเป็นสิบล้านเท่า
ราตรี
เทศกาลโคมไฟหยวนเซียวแห่งเจียงหนานสว่างไสวดั่งกลางวัน โคมบุปผานับไม่ถ้วนที่วาดภาพยอดบุรุษและหญิงงาม ได้ส่องสะท้อนให้แม่น้ำฉินหวยที่ไหลผ่านกลางเมืองทอประกายระยิบระยับ ประหนึ่งทางช้างเผือกที่กำลังรินไหล