บทที่ 148 รากฐานแน่นปึ้กเกินไปแล้วมั้ง?

บทที่ 148 รากฐานแน่นปึ้กเกินไปแล้วมั้ง?

วันที่ 13 มิถุนายน

หมอกยามเช้าจางหายไป สายลมเย็นพัดมาจากริมแม่น้ำ หอบเอาไอชื้นและกลิ่นดอกไม้จางๆ ลัดเลาะไปตามถนนที่กำลังคึกคักในช่วงเวลาเร่งด่วน วกไปมาอยู่หลายรอบ ก่อนพัดเข้ามาทางหน้าต่างจนม่านไหวพลิ้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ตรงเวลา 9 โมงเช้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่ห้องพักในโรงแรมของหลินชวน

“มาแล้ว”

หลินชวนตื่นเช้า เขารีบเดินไปที่ประตู กดมือจับลงแล้วเปิดออก ก็เห็นโหยวโหยวยืนรออยู่หน้าห้องอย่างเรียบร้อย ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย เข้าคู่กับกระโปรงสั้นทรงเอสีน้ำเงินเข้ม เผยให้เห็นเอวบางราวกับกิ่งหลิวต้องลม รวมถึงเรียวขายาวขาวผ่อง รองเท้าผ้าใบสีขาวบนเท้าแต่งแต้มกลิ่นอายวัยเยาว์ไว้เต็มเปี่ยม

“หลินชวน อรุณสวัสดิ์”

โหยวโหยวเงยหน้าสวยขึ้นมองหลินชวน

วันนี้เธอตั้งใจแต่งหน้าอ่อนๆ ใบหน้าที่น่าทะนุถนอมอยู่แล้ว ยิ่งดูประณีตและงดงามละมุนตาขึ้นไปอีก