บทที่ 147 เขาเก่งขนาดนี้เชียวหรือ?

บทที่ 147 เขาเก่งขนาดนี้เชียวหรือ?

เมืองหลวงปีศาจ ยามราตรีมาเยือน

แสงอาทิตย์ยามเย็นริบหรี่สายสุดท้ายค่อยๆ เลือนหายไป ขณะที่แสงไฟตามอาคารเริ่มสว่างไสว และป้ายนีออนเปล่งประกายขึ้น

สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ต้นอู๋ถงสองข้างถนนเอนไหวเบาๆ ส่งเสียงซู่ซ่า พาเอากลิ่นชื้นจากริมแม่น้ำปะปนกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกพุด ลอยมาปะทะใบหน้าหลินชวน

หลินชวนเพิ่งมาถึงเมืองหลวงปีศาจ โหยวโหยวในฐานะเจ้าถิ่นจึงต้อนรับจอมทัพคนเก่งของเธออย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

ตั้งแต่สนามบินไปสถานีตำรวจ แล้วต่อไปยังโรงแรม

เธออยู่เป็นเพื่อนตลอดทางยังไม่พอ ตอนนี้ยังพาหลินชวนมาที่ร้านอาหารสไตล์จีนโบราณแห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่า ‘จันทร์เต็มดวงเหนือตึกตะวันตก’

“โหยวโหยว ลำบากเธอแล้ว”

หลินชวนซาบซึ้งใจไม่น้อย

แม้แต่ฉากในจินตนาการของนักเขียนไส้แห้งคนหนึ่ง ก็คงไม่ต่างจากนี้เท่าไร