บทที่ 120 ใครกันแน่ที่เป็นปลาติดเบ็ด?

บทที่ 120 ใครกันแน่ที่เป็นปลาติดเบ็ด?

ไม่นานนัก

เสี่ยวเปาจู่ทำตามคำแนะนำของหลินชวน นัดลูกค้าคนนั้นไปพบกันที่โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

เป็นเวลาเช้าราว 8–9 โมง ดวงอาทิตย์กลมโตเด่นชัดขึ้นท่ามกลางแสงอรุณสีแดงเรื่อ แสงสีทองจางๆ สาดลงบนถนน ความเย็นยามเช้าผสมผสานกับไออุ่นจากแสงแดด สกูตเตอร์ไฟฟ้าคันคุ้นตาแล่นผ่านถนนเส้นนี้

ไม่นานนัก เสี่ยวเปาจู่กับหลินชวนก็มาถึงจุดหมาย

โรงน้ำชาเยว่หมิง

โรงน้ำชาแห่งนี้ไม่สะดุดตานัก ตั้งอยู่สุดตรอกเล็กๆ อันเงียบสงบ หน้าร้านไม่ใหญ่ แต่ดูเก่าแก่และสง่างาม ด้านหน้าวางกระถางต้นไม้สีเขียวชอุ่มไว้หลายกระถาง ส่งกลิ่นหอมจางๆ

เสี่ยวเปาจู่จอดสกูตเตอร์ไฟฟ้าไว้นอกตรอก ถอดหมวกกันน็อก แล้วคล้องแขนหลินชวนเดินเข้าไปในโรงน้ำชา

การบริการของโรงน้ำชาดีมาก

พอเดินเข้าประตู ก็มีหญิงสาวสวมชุดกี่เพ้า รูปร่างอรชรคนหนึ่งเดินนำทั้งคู่เข้าไปด้านใน