บทที่ 119 จะให้บอกว่าฉันเปิดโปรได้ยังไงล่ะ?

บทที่ 119 จะให้บอกว่าฉันเปิดโปรได้ยังไงล่ะ?

ในห้องเช่า

แสงอาทิตย์อุ่นยามเช้าสาดผ่านหน้าต่าง กินพื้นที่บนกระเบื้องปูพื้นอยู่หลายแผ่น ฝุ่นเม็ดเล็กละเอียดปรากฏให้เห็นชัดในลำแสง

เสี่ยวเปาจู่ จางซินซิน มองหลินชวนแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่แล้ว กำไลเส้นนั้นที่น้าหลิ่วให้ฉัน ตอนนั้นเหมือนน้าจะบอกว่าราคาหลายหมื่นหยวน”

“รอฉันแป๊บหนึ่ง”

หลินชวนรีบหันไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำให้ตื่นเต็มที่ จากนั้นจึงรับกำไลหินโมราแดงร้อยปีจากมือเสี่ยวเปาจู่

กำไลเส้นนี้ร้อยด้วยลูกปัดอาเกตแดง 16 เม็ด

แต่ละเม็ดมีสีเข้มลุ่มลึก แวววาวนุ่มนวลราวกับเลือด ผิวเรียบมนลื่นมือ เนื้อสัมผัสละเอียด ไม่มีความรู้สึกเป็นเม็ดๆ ราวกับผ่านกาลเวลาและการตกตะกอนมายาวนาน

หลินชวนถือมันไปที่หน้าต่าง แล้ววางไว้ใต้แสงอาทิตย์

ลูกปัดอาเกตแดงเปล่งประกายชวนหลงใหล ลวดลายภายในดูราวกับเปลวไฟที่กำลังไหลวนและเต้นระบำอยู่ท่ามกลางแสงสีทอง บางครั้งกระทบกันก็เกิดเสียงใสไพเราะ คล้ายสายน้ำใสที่ไหลเอื่อยอย่างเงียบสงบ