บทที่ 107 นักเขียนนิยายออนไลน์ธรรมดาคนหนึ่ง

บทที่ 107 นักเขียนนิยายออนไลน์ธรรมดาคนหนึ่ง

ในห้องสอบปากคำ

ลมยามค่ำพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาเบาๆ ไล้ผ่านใบหน้าของหลินชวน พาความสดชื่นยามค่ำคืนของหลินชางเข้ามาด้วย ทั้งยังมีกลิ่นหอมของดอกหลันฮวาอู๋ถงจางๆ ราวกับมองเห็นดอกหลันฮวาอู๋ถงที่งามอ่อนช้อย สีม่วงน้ำเงินตัดกันอย่างลงตัว สะท้อนเข้ากับท้องฟ้าสีครามสดใส

ผู้อำนวยการพานเซิงกับหัวหน้าหน่วยกัวหมิงมองหลินชวนอย่างพินิจ ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วดึงสติกลับมา

กัวหมิงถามต่อ “สหายหลินชวน หลังจากยืมมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์จากเจ้าของร้านโทรศัพท์แล้ว นายก็รีบมุ่งหน้าไปสกัดแก๊งต้มตุ๋นทันทีหรือ?”

“ใช่ครับ” หลินชวนพยักหน้า

“นายเจอแก๊งต้มตุ๋นที่ไหน?” กัวหมิงถาม

หลินชวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจอกันครั้งแรกบนถนนชนบทระหว่างอ่าวผาหินกับระเบียงสิบลี้ พอแน่ใจว่าพวกเขาเป็นแก๊งต้มตุ๋น ผมก็ไปดักรอที่ทางเลี้ยวบนถนนชนบทเส้นหนึ่งซึ่งพวกเขาต้องผ่าน”

ตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการพานเซิงยกมือขึ้นเล็กน้อย “สหายหลินชวน ขอถามแทรกหน่อย นายรู้เส้นทางที่แก๊งต้มตุ๋นใช้เดินทางได้อย่างไรแน่ชัด?”