กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 106 เขาเป็นหัวหน้าแก๊งต้มตุ๋น จะไม่เก่งได้ยังไงล่ะ?
หลินชวนนั่งอยู่ในรถตำรวจ ระหว่างเดินทางกลับ
นอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดเฉียง ป่าเขาแถวถนนชนบทถูกย้อมเป็นสีทองอร่าม
ภูเขาแถบนี้ไม่สูงนัก แนวเขาซ้อนสลับกัน มีต้นไม้บนเขาอยู่ไม่กี่ต้น หญ้าขึ้นประปราย ให้ความงามเรียบง่ายราวภาพวาดทิวทัศน์ พอหลับตาลง ก็คล้ายจะได้ยินเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ลอยมาอบอวลด้วยกลิ่นอายธรรมชาติ
ขณะเดียวกัน ข้างหูของหลินชวนก็มีเสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นเป็นระยะ
เจ้าของเสียงร้องไห้นั้นก็คือเหล่าไป๋
หลังจากเจ้าหน้าที่กองตำรวจสืบสวนหลินชางใส่กุญแจมือให้แก๊งต้มตุ๋นแล้ว เหยื่อที่ถูกหลอกก็ลงมาจากรถบรรทุก เหล่าไป๋เองก็นั่งรถตำรวจกลับมาพร้อมหลินชวน
“เหล่าหลิน ต่อจากนี้ไป นายคือพี่ชายของฉัน!”
เหล่าไป๋นั่งอยู่ทางซ้ายของหลินชวน มือทั้ง 2 ข้างกุมมือหลินชวนไว้ พูดเสียงสะอื้นเล็กน้อย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโล่งใจหลังได้รับการช่วยเหลือ และความซาบซึ้งอย่างเหลือล้น
ตอนนี้ผมที่เคยหวีเรียบแปล้เป็นทรง กลับยุ่งเหยิงกระเซิงไปหมด