เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฉินกวงเจ๋อไม่ได้พูดอะไร ปลายนิ้วดีดขี้บุหรี่เบา ๆ สายตาเข้มขรึมกวาดมองมา
กลิ่นอายนักเลงทั่วร่างนั้น กดดันจนหลิวหงเหมยลมหายใจติดขัด
เฉินกวงเจ๋อดับบุหรี่กับเสาไฟฟ้าข้างทาง แล้วก้าวเท้ามุ่งหน้ามาทางนี้
ฝีเท้าไม่เร็วนัก แต่ทุกก้าวกลับเหมือนเหยียบลงบนขั้วหัวใจของหลิวหงเหมย
หลิวหงเหมยถอยหลังไปหนึ่งก้าว ฝืนเชิดคางขึ้นแล้วแผดเสียงร้อง:
“เฉินกวงเจ๋อ แก แกจะทำอะไรกัน ที่นี่หน้าประตูโรงเรียนนะ แกยังกล้าลงไม้ลงมือตีคนอีกเหรอ”
เฉินกวงเจ๋อไม่มองเธอ เขาก้มหน้าตบหลังเฉินจื้อเบา ๆ น้ำเสียงยังคงแฝงความกวนประสาทเหมือนเคย:
“ลูกชาย พาสือเสี่ยวหลงเข้าห้องเรียนไป ตรงนี้มีพ่ออยู่ทั้งคน”
สือเสี่ยวหลงยืดอกน้อย ๆ ขึ้นแล้วพูดว่า:
“คุณอาเฉิน คนคนนี้น่ารำคาญเหลือเกิน ชอบมาหาเรื่องเฉินจื้ออยู่เรื่อย