ตอนที่ 305 ถังลี่เจวียนเป็นลมหมดสติ

เฉินถิงถิงมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอถอยกลับไม่ได้อีกแล้ว

โรงเรียนก็ลาออกมาแล้ว ถ้าไม่ได้บ้านพัก เธอกับจ้าวจวินก็ต้องไปอยู่ร่วมกับเพื่อนกลุ่มนั้นของเขา

ปกติสายตาที่คนพวกนั้นมองเธอก็ดูแปลกพิลึกอยู่แล้ว

ถ้าต้องไปอยู่ด้วยกันจริง ๆ เธอก็... เธอไม่กล้าคิดถึงเรื่องหลังจากนั้นเลย

เธอขบฟันแน่น ทำได้เพียงก้มหน้าเดินหน้าต่อไป

เฉินกวงเย่ามองดูท่าทางพาลเกเรหน้าด้านของสองคนนี้แล้ว โกรธจนแน่นหน้าอก

เขาคว้าไม้กวาดตรงมุมกำแพงขึ้นมา ชี้ไปทางประตูแล้วตะโกน:

“ไสหัวไป ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้เลย ฉันเฉินเหล่าซื่อไม่มีลูกสาวเนรคุณอย่างแก”

จ้าวจวินกระชากไม้กวาดไปในทันที หักมันเป็นสองท่อนอย่างแรงแล้วโยนลงพื้น

ยกเท้าถีบโซฟาไปทีหนึ่ง ชี้หน้าเฉินกวงเย่าแล้วด่า: