กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หากอาจวินคนนี้จำหูเยี่ยนได้ คงไม่กล้าวางก้ามถึงเพียงนี้แน่
ดูท่าคงจำไม่ได้จริง ๆ
ถังลี่เจวียนหันหลังกลับ ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้พลางยกมือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น
เฉินถิงถิงก้มหน้ายืนอยู่ด้านข้าง นิ้วมือบิดชายกระโปรงไว้แน่น ไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว
หูเยี่ยนถอนหายใจ รินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่งแล้วยกขึ้นดื่ม
ดื่มน้ำไปจนหมดแก้ว พอคอไม่แห้งแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น:
“ถิงถิง เธอพูดความจริงกับอาสะใภ้ห้ามา เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เธอก็รู้อยู่ตลอดไม่ใช่เหรอว่าพ่อแม่คาดหวังในตัวเธอขนาดไหน
ทำไมถึงได้ทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้ออกมาได้”
เฉินถิงถิงสูดน้ำมูก เงยหน้าที่ขอบตาแดงก่ำขึ้นมา: