ตอนที่ 168 เฉินกวงเย่าเตรียมไปเมืองเสิน

เฉินชุนเห็นดังนั้นก็กอดแขนเขาไว้ พลางร้องไห้ตะโกนว่า

“ถ้าวันนี้แกกล้าเดินไป ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอฉันกับเด็กอีก”

หม่าเฉิงออกแรงสะบัดมือแต่สะบัดไม่หลุด โมโหจนยกมือขึ้นคิดจะฟาดเธอ ทว่าท้ายที่สุดก็ยอมวางมือลง

ก่อนหน้านี้เขาโหยหาอยากมีเด็กมาก เพื่อที่จะได้มีลูกชายสักคน

แม้แต่เฉียนหงเขาก็ยังยอมทิ้ง

ตอนนี้กลับแลกมาด้วยชีวิตที่บ้านเมืองอลหม่านเช่นนี้

เมื่อเห็นว่าเรื่องจะบานปลายกลายเป็นความรุนแรง เขาจึงออกแรงสะบัดเฉินชุนออกไปเต็มเหนี่ยว แล้วกระแทกประตูดัง “ปัง” เดินจากไป

ขณะที่หม่าเฉิงเดินลงมาข้างล่างอย่างไร้จุดหมาย ก็มาถึงตรงห้องแถวเชิงพาณิชย์ของหมู่บ้านจัดสรร

เฉียนหงกำลังตกแต่งร้านค้าอยู่พอดี เธอแต่งตัวสะอาดสะอ้านทะมัดทะแมง คอยสั่งการคนงานให้ขนย้ายวัสดุ

บนใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ