ตอนที่ 167 ชีวิตหลังแต่งงานของเฉินชุน

เฉินกวงเจ๋อแค่นหัวเราะ “แกอย่าเอาเฉินชุนมาอ้าง เธอคือเธอ แกคือแก

ฉันให้โอกาสแกไปลงเหมือง ก็นับว่าเมตตาและยุติธรรมถึงที่สุดแล้ว

ถ้าแกรู้สึกว่าการลงเหมืองมันอยุติธรรมกับแก พวกเราก็ไม่มีอะไรกันต้องคุยกันอีก”

สีหน้าของหม่าเฉิงเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด เขาไม่คิดเลยว่าเฉินกวงเจ๋อจะมีท่าทีเด็ดขาดขนาดนี้

ไม่ใช่ว่าควรเห็นแก่หน้าตาของเฉินชุนแล้วยอมประนีประนอมหรอกหรือ

เขากัดฟัน คิดในใจว่าลงเหมืองก็ลงเหมืองสิ อย่างไรก็ยังดีกว่าไม่มีงานทำ

“ได้ พี่ห้า ฉันลงเหมือง...ฉันลง พี่อย่าปราณชีวิตไปเลย”

เฉินกวงเจ๋อพยักหน้า “แบบนี้ถึงจะถูก ตั้งใจทำงานเข้า อย่าได้สร้างเรื่องประหลาดอะไรกันขึ้นมาอีก”

หม่าเฉิงจึงถูกจัดแจงให้ไปลงเหมืองด้วยประการฉะนี้

คืนนั้น หม่าเฉิงกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมม