ตอนที่ 117 ตัวกาลกิณีของเฉินเซียงอวิ๋น

ในเวลานั้น เสียงดนตรีไพเราะกังวานแว่วลอยมา

ที่แท้ใจกลางลานกว้างก็มีการตั้งเวทีขึ้นมา และกำลังทำการแสดงอยู่

มีทั้งงิ้วดั้งเดิม ทั้งยังมีการร้องรำทำเพลงสมัยใหม่ ดึงดูดให้ผู้คนต่างหยุดฝีเท้าเพื่อรับชม

พวกหูเยี่ยนเองก็เดินไปนั่งตรงนั้น แล้วเฝ้าดูอย่างออกรสออกชาติ

ชาติก่อนเธอทำงานรับจ้างมาโดยตลอด ไม่ค่อยมีเวลาว่างสบาย ๆ เช่นนี้สักเท่าไร

พอได้เกิดใหม่อีกชาติ กลับได้ใช้ชีวิตอันแสนสุขสงบเสียที

เฉินกวงเจ๋อถือโอกาสซื้อถังหูลู่มาหลายไม้ แล้วแจกจ่ายให้ทุกคน

พวกเด็ก ๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย เศษน้ำตาลเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

หูเยี่ยนมองดูใบหน้าน้อย ๆ ที่เปี่ยมสุขของเด็ก ๆ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา