เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 440
"โอ๊ย แม่เจ้าโว้ย..."
อันเชี่ยนลุยน้ำไปจนถึงข้างบันได ก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไป
บันไดทอดวนขึ้นไปเป็นวงแล้ววงเล่า มองจนตาลายก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด
อันเชี่ยนบีบน้ำออกจากชุดว่ายน้ำ ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดอย่างจำใจ แล้วเริ่มปีนขึ้นไป
บันไดทอดยาวขึ้นไปจนถึงเพดาน ไม่รู้ว่าทะลุผ่านชั้นต่าง ๆ ไปกี่ชั้นแล้ว แต่กลับไม่มีลมแม้แต่น้อย ภายในพื้นที่แห่งนี้มีเพียงน้ำกับน้ำเท่านั้น ส่วนสิ่งอื่น ๆ ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
อันเชี่ยนถึงกับกลัวว่าหากปีนขึ้นไปแล้ว จะไม่มีแม้แต่ออกซิเจนให้หายใจ
"แปะ... แปะ..."
รองเท้าแตะของเธอกระทบขั้นบันได ส่งเสียงใสกังวานสะท้อนไปทั่วทั้งอาคาร
อันเชี่ยนก้มมองลงไป ตอนนี้เธออยู่ห่างจากสระน้ำพอสมควรแล้ว ผืนน้ำสีน้ำเงินเข้มดูราวกับอัญมณีเม็ดหนึ่งที่ถูกฝังประดับอยู่ใจกลางอาคาร