กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391
"แต่ว่า..." ภูตผีร่างอ้วนลังเล เขาเหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่รอบด้าน ก่อนจะพึมพำเสียงเบา "พวกเขาไม่เห็นออกมาช่วยกันเลย แล้วทำไมฉันต้องทำด้วย แถมยังอันตรายอีก..."
"อ๋อ... เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"
อันเชี่ยนเข้าใจทันทีว่าทำไมเมื่อครู่ถึงมีภูตผีมากมายเห็นเหตุการณ์โจมตีอยู่หลังประตู แต่กลับไม่มีใครออกมาห้ามปราม ปล่อยให้ภูตผีหญิงกลายพันธุ์กินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่เช่นนั้น
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
ในเมื่อคนอื่นไม่ทำ แล้วทำไมพวกเขาต้องทำด้วย?
พวกเขาไม่ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียว