กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388
"รอ?" เมื่อได้ยินเช่นนั้น อันเชี่ยนก็เบิกตากว้างเล็กน้อย "ต้องรอนานแค่ไหน?"
"ไม่รู้เหมือนกัน" ลิซาส่ายหน้า "คงต้องรอจนกว่าไอโซพอดยักษ์จะมีจำนวนลดลงกระมัง"
อันเชี่ยนเงียบไป
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นไอโซพอดยักษ์ยังคงเก็บกวาดซากศพอยู่ เพียงชั่วครู่เดียว เธอก็เห็นพวกมันไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ตัว
"ถ้าอย่างนั้น... ฉันไปก่อนนะ" หลังจากบอกผลที่สอบถามมาให้อันเชี่ยนและคนอื่น ๆ ทราบแล้ว ลิซาก็เตรียมไปหาห้องพักสักห้องเพื่อเข้าไปพักก่อน
หลังจากลิซาจากไป อันเชี่ยนก็เอื้อมมือปิดประตูตามความเคยชิน ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียงพร้อมถอนหายใจ
พวกเขาถูกบอกให้รอ แต่สิ่งที่พวกเขายอมรับได้ยากที่สุดก็คือการรอ