กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317
จากฤดูร้อนย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง กลางคืนก็มาถึงเร็วขึ้นทุกที
หลังดึกสงัด ภายในบ้านมีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังขึ้น ทว่าในเวลานี้อันเชี่ยนกลับตื่นเต็มตา เธอเบิกตามองเพดาน พลางครุ่นคิดว่าคืนนี้ผีพิสดารที่ปลายเตียงจะปรากฏตัวหรือไม่
"ฟู่..." ลมพัดกระทบหน้าต่างจนเกิดเสียง ราวกับเป็นสัญญาณบางอย่าง
หัวใจของอันเชี่ยนพลันเต้นระทึก สายตาหันขวับไปยังปลายเตียงทันที
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ ตรงปลายเตียงกลับว่างเปล่า
อันเชี่ยนรู้สึกประหลาดใจ จึงเบือนสายตากลับมา
เวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปทีละนิด ความมืดมิดยามราตรีก็ค่อย ๆ จางหาย
อันเชี่ยนเบิกตาโพลงอยู่ตลอดทั้งคืนจนเหนื่อยล้าเต็มที เมื่อเห็นเค้าลางของรุ่งอรุณ ความง่วงงุนก็เริ่มถาโถมเข้ามา ทว่ายังไม่ทันได้หลับตาลง
"อ๊ากกกก!"