กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 266
อันเชี่ยนวิ่งหนีไปแล้ว เธอใช้ขาที่เดิมก็ปวดเมื่อยอยู่แล้ววิ่งห่างออกไปไกล
ทิ้งผู้ชายสามคน...ไม่สิ ผู้ชายสองคนกับภูตผีอีกหนึ่งตนไว้ที่เดิม
อู่ไม่ได้วิ่งตามอันเชี่ยนไป นับว่าหาได้ยากทีเดียวที่เขาจะยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างเงียบสงบ สีหน้าไร้อารมณ์ จ้องมองฉู่ชิงเหยียน
ฉู่ชิงเหยียนสังเกตเห็นสายตาของอู่ จึงกำลังจะหันไปมอง
แต่อู่กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
"อย่าทำให้เธอรู้สึกแบบนี้อีก"
น้ำเสียงของอู่ราบเรียบมาก ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง
ทว่ารอบกายเขากลับดูคล้ายมีเปลวเพลิงอันมืดมนและน่าสะพรึงกลัวกำลังลุกโชน หากเปลวเพลิงนั้นกลายเป็นรูปธรรมขึ้นมาได้ ก็คงมากพอจะเผาสวนพฤกษศาสตร์ทั้งผืนให้กลายเป็นซากปรักหักพังสีดำเกรียม
บางทีนี่ต่างหากคือแรงกดดันที่แท้จริงของภูตผีระดับสูง