กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265
นักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาบริเวณใกล้ม้านั่งยาวย่อมได้กลิ่นหอมหวานนี้เช่นกัน พวกเขาขยับจมูก สูดหายใจเข้าลึก ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ กว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"…เหอ ๆ"
ม้านั่งในสวนพฤกษศาสตร์เป็นม้านั่งไม้ตัวยาวที่พบเห็นได้ทั่วไป หากเบียดกันสักหน่อยก็สามารถนั่งได้ถึงสี่คน
อู่กับอันเชี่ยนนั่งชิดกันมาก ทั้งคู่กินพื้นที่ม้านั่งไปเพียงด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านถูกนักท่องเที่ยวที่จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาเมื่อครู่นี้จับจองไว้
"…เหอ ๆ" นักท่องเที่ยวที่นั่งอยู่ริมม้านั่งหัวเราะออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูเลื่อนลอย ราวกับตกอยู่ในห้วงฝันอันแสนหวาน ดวงตาไม่ได้มองต้นไม้ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
อันเชี่ยนรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ จึงขยับตัวออกห่างไปอีกหน่อย