กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 256
"ตึงตึงตึงตึงตึง————"
เสียงเคาะไม้เคาะปลาดังขึ้นภายในห้อง
"...ทำไมยังเคาะไม่หยุดอีกล่ะ?"
เมื่อเสิ่นอวิ๋นเจียผลักประตูเข้ามา ภาพที่เห็นก็คืออันเชี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังเคาะไม้เคาะปลาอย่างตั้งอกตั้งใจ
เดิมทีพวกเขามานครแร่ก็เพื่อให้อันเชี่ยนได้ผ่อนคลายจิตใจ แต่ตอนนี้เธอกลับกอดไม้เคาะปลาไว้ไม่ยอมปล่อยเสียแล้ว
"ฉันเกรงว่าตัวเองคงเกิดมารแล้ว" อันเชี่ยนเคาะไม้เคาะปลาหนึ่งครั้ง "เมื่อครู่ถึงกับได้ยินเสียงหลอนแว่วเข้าหู"
"เสียงหลอนเหรอ?" เสิ่นอวิ๋นเจียเอียงคอเล็กน้อย แสดงสีหน้าไม่เข้าใจ
อันเชี่ยนพูดตรง ๆ "ฉันได้ยินโยมดาเมียนเรียกฉันว่าผู้หญิงขี้เหร่"
"หา? จริงเหรอ? แต่ว่า...เด็กคนนั้นดูเป็นเด็กมีมารยาทมากเลยนะ"