เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255
เป็นอย่างที่เสิ่นอวิ๋นเจียบอก แม้เดิมทีอันเชี่ยนจะไม่อยากไปนครแร่ แต่พอได้ยินว่าทั้งสามคนจะไปด้วยกัน เธอก็พยักหน้าตกลง
อันเชี่ยนกับเสิ่นอวิ๋นเจียนั่งอยู่ในรถที่อู่เป็นคนขับ
ส่วนเจิ้งเจียกับฉู่ชิงเหยียนนั่งอยู่ในรถอีกคันที่ตามมาด้านหลัง
นี่เป็นผลจากการงอแงอาละวาดของอู่ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางยอมให้ฉู่ชิงเหยียนนั่งอยู่กับอันเชี่ยนตามลำพังเด็ดขาด
"ดูข้างนอกสิ" เสิ่นอวิ๋นเจียจงใจเพิ่มระดับเสียง ตะโกนบอกอันเชี่ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ
แม้อันเชี่ยนจะออกมาข้างนอกแล้ว แต่เธอก็ยังคงกอดกระดิ่งไม้ปลาไว้ คอยเคาะเป็นครั้งคราว เสิ่นอวิ๋นเจียจึงชี้ไปยังป้ายโฆษณาริมถนน ชวนอันเชี่ยนคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ
อันเชี่ยนมองตามทิศทางที่เสิ่นอวิ๋นเจียชี้ไป
ใต้เสาไฟริมถนนทั้งสองฝั่งมีป้ายผ้าสีรุ้งแขวนอยู่ บนป้ายนั้นพิมพ์ภาพแพะสวมหมวกทรงสูงตัวหนึ่งเอาไว้ ซึ่งก็คือแพะตัวที่เคยขยิบตาให้อันเชี่ยนนั่นเอง