เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227
ครั้งนี้อันเชี่ยนเปิดประตูอย่างสงบนิ่งและเงียบขรึม
"ช้าจริง"
เสียงเย็นชาเช่นเดิม การกระทำของอ้ายชิงไม่มีส่วนใดแตกต่างจากครั้งก่อนเลย
เขาเดินผ่านอันเชี่ยนตรงไปยังโซฟาแล้วนั่งลง จากนั้นก็กวาดตามองการแต่งกายของอันเชี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า
"แต่งตัวอะไรของเธอ?"
อ้ายชิงขมวดคิ้วมองกางเกงรัดรูปกับเสื้อที่แนบเนื้อไม่แพ้กันของอันเชี่ยน เท้าของเธอสวมรองเท้าแตะขนฟูสีชมพู
ลำคอยังห้อยสร้อยทองหลายเส้นที่ถอดจี้ออกไปแล้ว เหลือเพียงสายสร้อย ส่วนหน้าผากก็ใช้ดินสอเขียนขอบตาสีดำวาดเป็นสัญลักษณ์ดวงตาทิพย์เอาไว้
อันเชี่ยนสะบัดมือเป็นลวดลายอย่างสบายอารมณ์ ตบมือสองสามครั้ง ก่อนปัดมือออกไปด้านข้างทั้งสองฝั่ง แล้วตอบกลับด้วยสีหน้าประหลาดใจ "อ้ายชิง นายไม่เคยเห็นชุดแบบนี้เหรอ? สไตล์ที่เปี่ยมด้วยความหมายทางจิตวิญญาณขนาดนี้ นายไม่รู้จักได้ยังไง?"
"………"