กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226
ทันทีที่อันเชี่ยนเห็นข้อความนี้ เธอก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที ก่อนจะหันไปมองประตูห้องน้ำอย่างกระวนกระวายใจ กลัวว่าอ้ายชิงจะเดินออกมาจากด้านในกะทันหัน
หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ
เธอคิดในใจว่า ที่แท้ความตื่นเต้นของการคบซ้อนสองคนก็เป็นแบบนี้เองสินะ
อันเชี่ยนเปลี่ยนท่านั่งใหม่ทันที โดยขยับไปนั่งบนเตียงหันหน้าเข้าหาห้องน้ำ เพื่อให้หางตาของเธอมองเห็นได้ตลอดเวลาว่าประตูห้องน้ำเปิดออกหรือยัง
จากนั้นเธอจึงค่อยเปิดโทรศัพท์อีกครั้ง
【หลี่เฉิง: ผมทำคุกกี้ไว้เล็กน้อย อยากเอามาให้คุณ】
【หลี่เฉิง: ตอนนี้ผมอยู่ข้างล่างบ้านคุณแล้ว อย่าลืมเปิดประตูให้ผมนะ】
แล้วเมื่อกี้จะถามฉันทำไมว่าอยู่บ้านหรือเปล่า?!
เมื่อเห็นข้อความนี้ หัวใจของอันเชี่ยนก็แทบจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม