เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217
"ในเมื่ออธิบายกันจนเข้าใจแล้ว..."
อันเชี่ยนยักไหล่ ก่อนเอ่ยอย่างจนใจ "พวกคุณสองคนวางอาวุธลงเถอะ ราษฎรในอาณาเขตตกใจกันหมดแล้ว"
เดิมทีราษฎรเอ็นพีซีในอาณาเขตที่พากันเข้ามามุงดูเรื่องสนุก พอเห็นทั้งสองคนลงไม้ลงมือกันด้วยอาวุธจริงจัง ก็พากันตกใจจนจับกลุ่มกอดกันกลม
แม้พวกเขาจะเป็นเพียงชุดรหัสในเกม แต่กลับแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้หลากหลายอย่างน่าประหลาด
อันเชี่ยนกำลังจะพูดปลอบใจราษฎรเหล่านั้นสักสองสามคำ เพื่อให้พวกเขาแยกย้ายกันไป
ทันใดนั้น แสงสว่างวาบหนึ่งก็สะท้อนเข้าตาเธอ
อันเชี่ยนกะพริบตา ก่อนสังเกตเห็นอัญมณีบนดาบเรียวของอู่กำลังสะท้อนแสง จึงถามอย่างประหลาดใจ "อู่ คุณไปเอาอัญมณีพวกนี้มาจากไหนกัน ถึงกับทำดาบขึ้นมาได้ด้วยเลยเหรอ คุณชอบของระยิบระยับขนาดนั้นเลยหรือไง"
"ที่รัก อัญมณีพวกนี้ได้มาจากตอนที่ผมออกไปล่าสัตว์อสูร พวกมันไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก เอามาทำได้แค่ของประดับ ผมก็เลยเก็บเอาไว้เอง"