เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134
"ฉู่ชิงเหยียนยังอยู่ข้างในงั้นเหรอ?"
อันเชี่ยนได้ยินคำพูดของไป๋หลินหย่าสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอมองสำรวจหมู่บ้านภายในบ้านสีขาว ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มุดตัวเข้าไปในเกี้ยวอย่างรวดเร็ว
พริบตาต่อมา อันเชี่ยนก็ถือผ้าแพรสีแดงเส้นหนึ่งมุดออกมาจากเกี้ยว ผ้าแพรสีแดงเส้นนี้ก็คือเส้นที่เคยจับตัวอันเชี่ยนไปเมื่อตอนนั้น มันสามารถยืดออกและหดสั้นได้อย่างอิสระ ทั้งยังสามารถยกสิ่งของที่มีน้ำหนักมากกว่าตัวเองขึ้นได้อย่างง่ายดาย
"พวกเธอรอฉันอยู่ตรงนี้สักครู่ อย่าเพิ่งตามมานะ"
พูดจบ อันเชี่ยนก็ถือผ้าแพรสีแดงวิ่งเข้าไปในหมู่บ้าน ทิ้งให้คนอื่น ๆ ยืนงุนงงอยู่กับที่
"จะไม่ตามไปจริง ๆ เหรอคะ" จี้เหยาเอ่ยถามด้วยความกังวล
"อย่าเลย พวกเราเข้าไปตอนนี้รังแต่จะไปเป็นตัวถ่วงเปล่า ๆ" หวางเผิงส่ายหัว พร้อมกับพยักเพยิดไปทางขาของจี้เหยา "เธอก่อนอื่นหาวิธีห้ามเลือดก่อนเถอะ"