กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 133
"ชิงเหยียน เจ้าทำให้พวกเรามารวมกัน หรือว่าคิดวิธีออกได้แล้วงั้นเหรอ" ไป๋หลินหย่าหันไปมองฉู่ชิงเหยียนที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง
สี่ด้านคือผนังปูนซีเมนต์ที่แม้แต่สีขาวก็ไม่ได้ทา หน้าต่างเองก็ถูกดินด้านล่างบดบังไปครึ่งหนึ่งแล้วเช่นกัน
แสงแดดสลัวสาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ในอากาศมีละอองฝุ่นลอยฟุ้ง
ภายในห้องใต้ดินอันมืดสลัว ไม่กี่คนยืนบ้างนั่งบ้าง ต่างก็กำลังรอคอยให้ฉู่ชิงเหยียนเป็นคนออกคำสั่ง
ท่ามกลางความเงียบงัน
"ติ๊งลิง~"
เสียงแจ้งเตือนอันใสกระจ่างดังขึ้น
แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สาดกระทบลงบนใบหน้าของฉู่ชิงเหยียน เขากัดริมฝีปากมองตัวหนังสือบนหน้าจอ เงยหน้าขึ้นมองผู้คนที่อยู่ตรงข้ามแล้วเอ่ยว่า "ไปกันเถอะ ฝ่าออกไป ไปให้ถึงประตูทางเข้าเขตที่พัก"