เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79
สุดท้าย
คืนแรกของทั้งสองคนก็ไม่ได้ดำเนินไปจนลุล่วงด้วยดี
ชาวบ้านในเมืองถูกเขาฆ่าตายไปเกือบหมดแล้ว บ้านเรือนที่พวกมันเคยอาศัยอยู่ก็ว่างเปล่าลงเช่นกัน อันเชี่ยนจึงสุ่มหาบ้านสะอาด ๆ หลังหนึ่งแล้วให้อู่เข้าไปข้างใน
"ที่รัก ผม......"
"ปัง!"
อู่ยืนอยู่หลังประตูและเพิ่งจะอ้าปากเตรียมเอ่ยคำหวานชวนเลี่ยนออกมาอีกระลอก แต่อันเชี่ยนก็ปิดประตูกระแทกใส่หน้าโดยไม่ลังเล ตัดขาดเสียงของเขาเสียสนิท
"เหนื่อยเป็นบ้าเลย..." อันเชี่ยนเดินอยู่บนเส้นทางกลับบ้านพักของตัวเอง นับตั้งแต่เธอเข้ามาในเกม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกซาบซึ้งถึงคำว่าเหนื่อยกายเหนื่อยใจอย่างแท้จริง
ความอ่อนล้าทางร่างกายยังพอพักฟื้นให้หายได้ แต่ความทรมานทางจิตใจนี่สิคือตราบาปที่จะฝังใจไปตลอดชีวิต
คำพูดเหล่านั้นที่หลุดออกมาจากปากของอู่ราวกับเสียงมารสวดกรอกหูวนเวียนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า