กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75
"บุกฝ่าออกไป..."
เจิ้งเจียพึมพำทวนประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา
อันเชี่ยนคิดว่าเขาคงตกใจจนขวัญเสีย จึงเอ่ยปลอบว่า "ไม่เป็นไร อย่ากังวลเกินไปเลย คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก..."
"งั้นฉันคงต้องลองหาของที่พอจะเอามาทำเป็นอาวุธได้แล้ว มีดทำครัวในครัวสั้นเกินไป ถ้าเอามีดไปมัดติดกับไม้กวาด ก็น่าจะใช้แทนหอกยาวได้..."
เจิ้งเจียพึมพำกับตัวเอง ไม่ได้มีท่าทีลังเลหรือหวาดกลัวอย่างที่อันเชี่ยนคิดไว้แม้แต่น้อย กลับกำลังขบคิดว่าจะใช้อะไรเป็นอาวุธเพื่อเปิดฉากสังหารหมู่เสียด้วยซ้ำ
"ไม่จำเป็นต้องถึงขั้นนั้น" อันเชี่ยนรีบขัดจังหวะวิธีประดิษฐ์อาวุธที่เจิ้งเจียพูดจนน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ
"การเคลียร์ด่านด้วยกำลังเป็นเพียงทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น รอให้พวกเราถูกบีบจนไม่มีทางไปจริง ๆ ค่อยพิจารณาเรื่องนี้"